Teatr Miniatura

51
Zwiedzanie

Jeden z najstarszych teatrów lalkowych w Polsce, a przy tym jedyny teatr lalkowy w Trójmieście, mieści się w zabytkowym, wzniesionym w drugiej połowie XIX wieku budynku, który przechodził – również
w ostatnich latach, wiele przemian. Dobrze znają go i młodsi, i starsi wielbiciele spektakli, przeglądów czy festiwali teatralnych, a przynajmniej ze słyszenia – osoby przemierzające Wrzeszcz tramwajami
i autobusami.

Do 1945 r. znajdowała się w nim kawiarnia Cafe Stoeckmann, którą rok później przekształcono w teatr lalkowy i przekazano Wileńskiemu Teatrowi Lalek prowadzonemu przez Olgi Dobużyńską-Totwen i jej dwie córki. Od strony ulicy mieściła się mała salka i duży westybul, w głębi zaś sala przewidziana na 400 miejsc oraz niewielka scena pozbawiona niezbędnego zaplecza, w postaci chociażby kulis. Ponadto w budynku znajdowały się 2 garderoby, stolarnia, pracownie artystyczna i techniczna oraz biura.

Okres 1983-1985 to czas poważnego remontu: rozbudowy siedziby o dodatkowe piętro oraz przebudowy sceny i foyer. Obecny budynek stanowią 2 bryły, zwieńczone gzymsem, ozdobione boniowaniem i ornamentami. Niższa, najstarsza, to wejście z kasą, hallem z poczekalnią i szatnią. W dwukondygnacyjnej, wyższej części znaduje się serce teatru – scena i widownia dla 300 osób oraz garderoby wraz z zapleczem techniczno-magazynowym. Kolejne modernizacje przypadają na lata 2001 i 2010, które przyniosły teatrowi nowe rozwiązania w zakresie nie tylko oświetlenia i akustyki, ale także estetyki. W roku 2010 budynek zyskał też balkon.  

Na festiwalowiczów, którzy zdecydują się odwiedzić Miniaturę czeka prawdziwa gratka, bo zobaczyć można będzie miejsca na co dzień niedostępne: Dużą Scenę, Salę Kameralną i Salę Prób, magazyn lalek wraz z rekwizytornią, kabinę elektroakustyków, mobilne foyer, Galerię Korytarz z pracami fotograficznymi. Zakradniemy się za kulisy, przejdziemy tajemniczym przesmykiem, zajrzymy też na podwórko, na którym rozgrywa się akcja jednego ze spektakli.

obowiązują zapisy